Το μετατραυματικού στρες είναι η φυσιολογική αντίδραση σε ένα μη φυσιολογικό και ξαφνικό γεγονός.

Κάτι τέτοιο φαίνεται να υπάρχει από καταβολής της ανθρωπότητας ωστόσο παρατηρήθηκε από την επιστημονική κοινότητα στους βετεράνους του πολέμου, οι οποίοι μετά την επιστροφή στη πατρίδα τους, παρουσίαζαν συμπτώματα άγχους χωρίς εκλυτικό γεγονός, συχνά αναβίωναν τραυματικά γεγονότα από τον πόλεμο, εφιάλτες & flashbacks. Έκτοτε παρατηρήθηκαν παρόμοια συμπτώματα σε άτομα που υπήρξαν μάρτυρες ή βίωσαν ατυχήματα, παντός είδους κακοποίηση (λεκτική, σωματική, σεξουαλική), φυσικές καταστροφές κ.α.

Πως μπορεί να βοηθήσει ένας θεραπευτής σε μια τέτοια περίπτωση;

Όπως και σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος που χρήζει ψυχοθεραπείας αντιμετωπίζεται ξεχωριστά και πρωτίστως ανθρώπινα. Μια θεραπευτική σχέση είναι και παραμένει μια ανθρώπινη σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ατόμων (στη περίπτωση της ομάδας) που είναι ίσοι αλλά όχι όμοιοι. Αυτό σημαίνει πως ο θεραπευτής φέρει την επιστημονικότητα , τη γνώση, τις τεχνικές για να υποστηρίξει ο θεραπευόμενος ωστόσο φέρει το θάρρος να προσπαθήσει, τη γνώση από τη ζωή του και μέχρι και τη στιγμή που θα χτυπήσει τη πόρτα ενός θεραπευτή, έχει βρει τους μηχανισμούς για να επιβιώνει. Η δουλειά ενός θεραπευτή είναι να βοηθήσει από το ζην να περάσει στο ευ ζην. Στις περιπτώσεις ενός σύνθετα τραυματισμένου ατόμου, η δουλειά μας είναι πιο χειρουργική, καθώς το άτομο βιώνει μεγαλύτερη ευθραυστότητα.

Διότι μέσα σε αυτό το άτομο συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές φωνές, οι οποίες βρίσκονται συνεχώς σε διάλογο . Η κάθε φωνή αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τον δικό της τρόπο, με βάση την προσωπική της ιστορία, τις συναισθηματικές και συμπεριφορικές αντιδράσεις. Αυτές οι φωνές, αντιπροσωπεύουν διαφορετικά κομμάτια του εαυτού του.

Οι κυρίαρχες φωνές – όπως αυτή που περιβάλλει το τραυματικό γεγονός – απορρίπτουν άλλες πιο απαρνημένες ή λιγότερο χρησιμοποιημένες φωνές. Η κυρίαρχη φωνή του τραύματος για παράδειγμα παίρνει τον έλεγχο στον εαυτό, πρωταγωνιστεί. Βάζει τις υπόλοιπες και ίσως πιο λειτουργικές φωνές στο περιθώριο. Μονοπωλεί το ενδιαφέρον του ανθρώπου και δημιουργεί έναν αδιέξοδο μονόλογο. Δυσφορία, φόβος, ανασφάλεια, άγχος. άνθρωπος βιώνει «έναν εσωτερικό πόλεμο».

Ο θεραπευτής ενδιαφέρεται να ανακαλύψει και να δημιουργήσει μέσα στις συζητήσεις, ιστορίες ταυτότητας οι οποίες θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να ξεφύγουν από την επίδραση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Η αίσθηση του «ποιοι είμαστε» σχετίζεται με τις εμπειρίες που αφηγηματοποιούμε (ή και νοηματοδοτούμε) στη διάρκεια του διαλόγου, όχι μόνο με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό.

Η ψυχοθεραπεία έχει ως στόχο να εντοπίσει και να ενσωματώσει όλες αυτές τις φωνές σε ένα αρμονικό , διαλογικό , συνεκτικό και ενιαίο «εγώ»

Το ζην γίνεται ευ ζην , σε αυτή την περίπτωση με έναυσμα ένα μετατραυματικό γεγονός.